ΤΟ ΑΔΥΝΑΣΘΑΙ ΤΟΥ ΣΚΕΠΤΕΣΘΑΙ

Εάν το να υποφέρεις και το να σκέφτεσαι έχουν κοινά σημεία, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η σκέψη ή η ποίηση, δεν προέρχονται από το προφανές, αλλά από το αφανές κεκρυμμένο, από τον αγώνα αυτού που πρέπει να ειπωθεί αλλά δεν δύναται, που είναι υποχρεωμένο να σκεφτεί το καντιανού τύπου αξίωμα “Δεν μπορείς, άρα οφείλεις”. Αυτό για το οποίο δεν έχουμε λέξεις, είναι ακριβώς αυτό που έχουμε να πούμε, απαντώντας έτσι στην μόνη αναγκαιότητα, απαντώντας στο αδύνατο. Αυτό που δεν δίνει: το αδύνασθαι, είναι αυτό το ίδιο που ωθεί τη σκέψη.
“Αδύνασθαι” – η λέξη είναι του Αρτώ (μέσα από το Le Pèse-nerfs), πριν ξαναβρεθεί στην καρδιά του άρθρου του Maurice Blanchot, και που οι Derrida και Deleuze δεν το αφήνουν ανεκμετάλλευτο. Ας ανοίξουμε αυτή την σύντομη ανθολογία του αδύνατου:

Antonin Artaud: “Ένα αδύνασθαι στο να αποκρυσταλλώσεις ασυνείδητα, το σημείο αποκοπής από οποιαδήποτε βαθμίδα αυτοματισμού”¹

Maurice Blanchot: “Χαρακτηρίζεται […] από το σημείο όπου το σκέπτεσθαι είναι πάντα ήδη το να μη μπορείς να σκεφτείς ακόμα: το “αδύνασθαι”, σύμφωνα με την λέξη του Αρτώ, είναι μεν το ουσιώδες της σκέψης, αλλά παράγει από αυτήν μια εξαιρετικά επίπονη έλλειψη, μια ανεπάρκεια που ακτινοβολεί την ίδια στιγμή από αυτό το σημείο…”²

Jacques Derrida: “Το “αδύνασθαι” ένα θέμα το οποίο εμφανίζεται μέσα στο Lettres à J. Rivière του Αρτώ, ξέρουμε ότι δεν είναι μια απλή αδυναμία, ένα στείρο “δεν έχω τίποτα να πω” ή μια έλλειψη έμπνευσης. Αντιθέτως, πρόκειται για την ίδια την έμπνευση…”³

Gilles Deleuze: “Επομένως, το γεγονός ότι η σκέψη είναι αναγκασμένη να σκεφτεί, αποτελεί και την παταγώδη κατάρρευσή της, την αποτυχία της, το ίδιόν της, το φυσικό της “αδύνασθαι”, το οποίο συγχέεται με την μέγιστη δύναμη, δηλαδή με τα cogitanda, αυτές τις ασχημάτιστες δυνατότητες, όπως επίσης και με τις διαφυγές ή τις διαρρήξεις της σκέψης.⁴

Anne Bouillon, Gilles Deleuze et Antonin Artaud – l’impossibilité de penser, p.8

¹A. Artaud, Le Pèse-nerfs, p. 162
²Maurice Blanchot, Le Livre à venir, p. 53
³Jacques Derrida, L’Écriture et la différence, p. 263
⁴Gilles Deleuze, Différence et Répétition, p. 192
 
 

Antonin Artaud. Sans Titre, non daté


 
Now I know who they are
Αll of you

 
– Έρχεται νύχτα και σου χτυπάει κουδούνια
– Με μια λωρίδα μόικαν με ιριδισμούς: γεια
– Και είναι το ίδιο, έρωτας και ελευθερία
– Μία τρελή αλόγα που δεν νοιάζεται για τη ζωή της: δεν έχω σώμα δεν με νοιάζει να πεθάνω, τον θάνατο τον περιέχω. Πάνκισα ανέμελη. Και άσωστη
– Ένας παράνομος παντός καιρού, κλέφτης, διαρρήκτης, ψεύτης, μυθομανής, απατεώνας, μάγος, υπναράς, νωθρός, μέθυσος, αγενής, τρελός. Κάποιος που διαφεύγει
– Μία αλόγα, μια διαρρήκτρα με φτερά: διαπερνά τα εθιμικά cogni-data της σκέψης: αφού ένα κι ένα κάνουν δύο ας πάρω έναν υπνάκο που τα έχετε τόσο ωραία μετρήσει. Εγώ το σκάω από τις τάξεις σας
– Τίποτα δεν τον νοιάζει, δεν έχει φιλοδοξία, δεν θέλει λεφτά. Παίζει και χαίρεται. Πετάει από δω κι από κει
– Κι αν αυτό δεν γίνεται, κοιμάται, κοιμάται δεν τη νοιάζει
– Δεν τον νοιάζει, μπορεί συνεχώς να κοιμάται
– Και δυσανασχετεί όταν ξυπνάς μέσα στη νύχτα γιατί πονάει το κεφάλι σου
– Ή γιατί θέλεις να κατουρήσεις
– Δυσανασχετεί όταν διακόπτουν το χουζούρι της
– Όταν του λένε τα χιλιοειπωμένα
– Όταν της γράφουν βαρετά
– …

 
 
 

Advertisements

ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ-ΖΩΟ

Loup garou de l’amphore étrusque de Cerveteri, Musée du Louvre,


Plat étrusque, Musée national étrusque, Rome

Αναμνήσεις ενός μάγου.

Στο γίγνεσθαι-ζώο σχετιζόμαστε πάντα με μια αγέλη, ένα σμήνος, ένα πλήθος, μια αποικία, εν ολίγοις με μια πολλαπλότητα. Εμείς οι μάγοι το ξέραμε πάντα. Μπορεί σε άλλες περιπτώσεις να εξετάζουν τα ζώα διαφορετικά: να συγκρατούν ή να επιλέγουν από τα ζώα ορισμένα μόνο χαρακτηριστικά, είδη και γένη, μορφές ή λειτουργίες κ.λπ. Η κοινωνία και το Κράτος έχουν ανάγκη από χαρακτηριστικά ζώων για να ταξινομήσουν τους ανθρώπους· η φυσική ιστορία και η επιστήμη χρειάζονται χαρακτηριστικά για να ταξινομήσουν τα ζώα. Τα χαρακτηριστικά των ζώων μπορούν να είναι μυθικά ή επιστημονικά. Εμείς όμως δεν ενδιαφερόμαστε για τα χαρακτηριστικά, εμάς μας ενδιαφέρουν οι τρόποι εξάπλωσης, διάδοσης, κατάληψης, μετάδοσης, εποικισμού. Είμαι Λεγεών. Ο Άνθρωπος Με Τους Λύκους μαγεμένος μπροστά στους λύκους που τον κοιτάζουν. Τι θα ήταν άραγε ένας μοναχικός λύκος; ή μία φάλαινα, μία ψείρα, ένα ποντίκι, μία μύγα; Ο λύκος καταρχήν δεν είναι ένας χαρακτήρας ή ένα σύνολο χαρακτηριστικών, είναι μια λύκωση. Η ψείρα είναι μια ψείρωση, κ.λπ. Τι είναι μια κραυγή αποκομμένη από τον πληθυσμό στον οποίο απευθύνεται και ο οποίος καθίσταται μάρτυράς της; Η Virginia Woolf δεν βιώνει τον εαυτό της σαν πίθηκο ή ψάρι αλλά σαν ένα τσούρμο πίθηκους, ένα κοπάδι ψάρια, ακολουθώντας μια σχέση ενός μεταβλητού γίγνεσθαι ανάλογα με τα πρόσωπα που προσεγγίζει.
Δεν θέλουμε να πούμε πως κάποια ζώα ζουν σε αγέλες· δεν μας αφορούν οι γελοίες εξελικτικές κατατάξεις τύπου Lorenz με κατώτερες αγέλες και ανώτερες κοινωνίες. Λέμε ότι κάθε ζώο είναι πάνω απ’ όλα ένα κοπάδι, μια αγέλη. Ότι έχει συμπεριφορές της αγέλης παρά χαρακτηριστικά, ακόμη κι αν μπορούν να γίνουν διακριτά στο εσωτερικό αυτών των συμπεριφορών. Εδώ είναι το σημείο όπου ο άνθρωπος σχετίζεται με το ζώο. Δεν γινόμαστε ζώο χωρίς μια έλξη για την αγέλη, για την πολλαπλότητα. Είναι άραγε μια έλξη για την απέναντι αγέλη ή μήπως η πολλαπλότητα που μας γοητεύει σχετίζεται ήδη με μια πολλαπλότητα που κατοικεί μέσα μας;”

G. Deleuze, F. Guattari – Mille Plateaux, κεφ.10 “1730 – Devenir-intense, devenir-animal, devenir-imperceptible…”, § Souvenir d’un sorcier, I.
Μετάφραση Φλανεταριάτο
 
 
 
ΠΤΥΧΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΠΤΥΧΕΣ…

– O άνθρωπος είχε ανέκαθεν κοπαδική πορεία. Κοπάδια ανθρώπων ανάμεσα σε κοπάδια ζώων με τα οποία μοιραζόταν τη ζωή του. Από βόδια και άλογα μέχρι ποντίκια και ψύλλους.

– Από τα μέσα του 20ου αιώνα τα ζώα εξορίστηκαν σταδιακά από την καθημερινότητά του, ο άνθρωπος τα ξεφορτώθηκε από το άμεσο περιβάλλον του, διαχώρισε την “ανωτερότητά” του, έγινε ανεξάρτητος. Καθάρισε το σπίτι του από κάθε έντομο και μικρό θηλαστικό, αντικατέστησε τα άλογα και τα βόδια με μηχανές. Μετέτρεψε τα ζώα σε βιομηχανικά προϊόντα όπως γάλα, μπέικον, αυγά, ψαροκροκέτες κλπ. Τέλος, κράτησε κοντά του μόνο γάτες και σκύλους, προσδίδοντάς τους χαρακτηριστικά μικρών παιδιών.

– Ο άνθρωπος ανυψώθηκε όχι μόνο διαχωρίζοντας τον εαυτό του από τα ζώα αλλά και από το ανθρώπινο κοπάδι στο οποίο ανήκει. Η κοινωνία θεωρήθηκε από τον ιντιβίντουαλ περιττή.

– Το πιστέψαμε ότι δεν χρειαζόμαστε τους άλλους, ότι είναι κόλαση να μοιραζόμαστε τη ζωή μας, ότι μπορούμε να διαπρέψουμε στο περιθώριο, ολομόναχοι μέσα σε φάρμες αποκλειστικά για ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε τους ίδιους στόχους, βλέπε εταιρίες.

– Ο καθένας είναι αυτάρκης, εξαρτάται μόνο από προϊόντα και υπηρεσίες, όχι από ανθρώπους καθεαυτούς. Η ανθρωπίλα γεννάει δυσφορία, δεν είναι η μυρωδιά του σπιτιού μας, είναι μια αφόρητη μπόχα.

– Καθ’οδόν προς το ακραίο όριο βρίσκεται ο “Κυνόδοντας”, η παράνοια
όπου ο κόσμος είναι μια εχθρική αναπαράσταση, ένα μολυσματικό περιβάλλον από το οποίο κινδυνεύουμε. Μόνο μέσα στη “φάρμα” μπορεί κανείς να ζει εν ειρήνη.

– Ούτε λόγος πια για έξοδο από τη “φάρμα” καθώς το γίγνεσθαι-ζώο είναι απαραίτητη προϋπόθεση για το γίγνεσθαι-επαναστάτης. Πώς μπορείς αποκομμένος από την αγέλη να ξεσηκώσεις την αγέλη;

– Αν δεν υπάρχει η ανθρωπότητα ως σύνολο, ως λεία επιφάνεια, ως καθρέφτης που θα μας στείλει πίσω μια εικόνα/ αίσθηση του εαυτού, τότε δεν έχουμε πού να κοιταχτούμε, είμαστε ένα από τα δισεκατομμύρια κομματάκια του σπασμένου καθρέφτη, απέναντι στο χάος, ολομόναχοι. Αυτό γίνεται ακόμα πιο δραματικό, καθώς το ύψιστο αίτημα των ινδιβίδουαλ είναι να καθρεφτίζονται ως Νάρκισσοι, αντανακλώντας το αποκομμένο από όλα είδωλό τους, στα πάντα.
 
 
 
 
 

Man Carrying Thing / deleuzian chirps

 
 
Frr, Frr
deleuzian chirps

A bird launches into its refrain. All of music is pervaded by bird songs, in a thousand different ways, from Jannequin to Messiaen. Frr, Frr. Music is pervaded by childhood blocks, by blocks of femininity. Music is pervaded by every minority, and yet composes an immense power. Children’s, women’s, ethnic, and territorial refrains, refrains of love and destruction: the birth of rhythm.

Singing or composing, painting, writing have no other aim: to unleash these becomings. Especially music; music is traversed by a becoming-woman, becoming-child, and not only at the level of themes and motifs: the little refrain, children’s games and dances, childhood scenes. Instrumentation and orchestration are permeated by becomings-animal, above all becomings-bird, but many others besides.

Birds are still just as important, yet the reign of birds seems to have been replaced by the age of insects, with its much more molecular vibrations, chirring, rustling, buzzing, clicking, scratching, and scraping. Birds are vocal, but insects are instrumental: drums and violins, guitars and cymbals. A becoming-insect has replaced becoming-bird, or forms a block with it. The insect is closer, better able to make audible the truth that all becomings are m o l e c u l a r.
 
 
 
poem, Wallace Stevens, Man Carrying Thing
recitation, Benjamin D. Hagen
music / video, flâneutariat
text, Gilles Deleuze, Becoming-Intense, Becoming-Animal, Becoming-Imperceptible
 
 
 
 

un acte de résistance


 
 

 
 
 
 
ποίημα: lailapse
φωνή: Ζιλ Ντελέζ, Qu’est-ce que l’acte de création ?, 17/05/1987
μουσική: φλανεταριάτο
 
 
 
 

PHILOZOOPHIA SATIVA


H αντιληπτική γάτα.

Πού πάει η γάτα χωρίς προορισμό;
Βαδίζει ωραία στον Παραδειαλογισμό


Του Ελμπενόν η Τρέλα πια
μια double face parlé
των δυσμορφόγνωστων κακομούργνωρων


Αυτά είναι το Τρεις
καθ’ υπεροχήν
ή ήκιστα
επανακτικά
υπερζήσιμα
καταφασβέλτα


‘Kούτσικο παιγνιδάκη
Μαστοδοντέττα
της Οικου(μ)νομίας
scopique του Στράβωνα α;


Άνθος του νερού κρυπτού
σπινθηρίζει εν φυγή
πιο πολύ κι από το άπαν
πιόβροχη του αγαπάν


Φριούλη, τόπε μελλοσκωτοδεή η απειλή σου έπιασε,
η πτώση ανήκεστος, ζωωδίες Καισάρων και Τζάρων,
και όμως γυάλισε η Σελήνη του στα δόντια του.


Λουινί ο προσεγγυστής. Ένα γκρο πιάνο υπολανθάνει στις
profanes ή παρυφές της Φουλμούνης συνιστώντας ότι: Τίποτα.
Το ισωκράτημα της ώρας της εξώλης*

*Kαι όχι της Θίνγκο Ντέλα Τάρδε


Η πράγμα η πιο εύκολη
αγνίζει την επιθυμητική στιγμή
τείνει το χέρι σ’ένα μόκο
μια ζωή που παραλίγο να χαθεί*

*ενός κάποιου Sang Exubery
 

 

 

 

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΛΗ. ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗΣ

ΕΚΚΙΝΗΣΗ. Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ

Στην “Καλής Α.Ε.”, έδρα της φημισμένης Νηματουργίας, τη στιγμή ακριβώς του μεγάλου χρονικού ρήγματος του έτους 2015, στο οποίο χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ψυχραιμία τους και μερικοί εξ αυτών και την υπόστασή τους, ο μεσήλιξ ιδιοκτήτης με τ’όνομα Ιερόνημος Καλής, κατηγορούμενος για κοινά ψυχικά εγκλήματα, στεκόταν μπροστά στο παράθυρο του γραφείου του όπου κλεινόταν για μέρες και ήθελε να εξαφανιστεί. 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ ΕΔΩ http://ypotheshkalh.tumblr.com